بنویسید  که  تنها  می گفت:

به  غم  عشق  قسم

برگ  سبزی  اگر  امروز  به  من  هدیه  کنید

حرمتش  بیشتر  است

زان  همه  گل  که  پس  از  مرگ

       سر سنگ  مزارم  پاشید

نوشدارو  چه  ثمر! گاه  که ((سهرابی)) نیست

                           فرصت  از دست  چرا  باید  داد؟

مگذارید  که  تنهایی ام  آزار دهد

خانه ام  را  به  سرانگشت   وفا

                     در بزنید.

تشنه ی  دیدارم 

         ز  سر  مهر  به  من  سر  بزنید.

بنویسید که  تنها  می گفت:

مهربانی  زیباست  زندگی  شیرین  است.

تا مجالی  پی صحبت  باقیست

((بنشینید  و به  درد  دل  من  گوش  کنید))

و  شما  را به خدا

قصه ی  گل  به  سر  خاک   من  آوردن  را

لحظه ای  چند  فراموش  کنید

یادتان  هست؟

((بهار))

خسته  از  گردش ایام  خراب

دور  از صحبت  یاران قدیم

با  دلی  خون  شده 

در  گوشه ی  زندان

می گفت:

((من  نگویم  که  مرا  از  قفس  آزاد  کنید

             قفسم  برده  به  باغی  و دلم  شاد  کنید))

راستی  داس  اجل  گلچین  است

        غافل  از  یاد  رفیقان  نشوید

              ((دل  بی دوست  دلی  غمگین  است))

بنویسید  که  ای  آدمها!

که  چنین  سرخوش  و  شاد

 تکیه  بر  ساحل  هستی  زده اید:

جان  سپرده  است  یکی  در  دل  آب

منشینید  چنین  ساکت  و سرد

       نگهی  جانب  دریا  بکنید.

نگذارید  که 

                نیمای  دگر

شعله  بر  خرمن  جان  افتاده

باز  فریاد  کشد:

((غم  این  خفته ی  چند 

خواب  در  چشم  ترم  می شکند))

رشته ی   عمر  به  مویی  بند  است

هیچ کس   را خبر  از  فردا 

                  نیست

فصل  گل  می گذرد

   دست  گلچین  اجل پیدا 

             نیست.

مهربانی   زیباست.

        غافل  از  یاد  رفیقان  نشوید

              ((دل  بی دوست  دلی  غمگین  است)).

توبه می کنم

توبه می کنم که دیگر کسی را دوست نداشته باشم حتی به قیمت سنگ شدن

توبه می کنم دیگر برای کسی اشک نریزم حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه زمستان شود چشمانم را می بندم

توبه می کنم دیگر دلم برایت تنگ نشود حتی چند لحظه!قول میدهم نامت را بر زبان نیاورم لبهایم را می دوزم

توبه می کنم دیگر عاشق نشوم قلبم را دور می اندازم و برای همیشه به کویر تنهایی سلام می کنم

اگر او آخرين چيزي است كه پيش از خواب به فكر شما مي آيد و اوليـن چيـزي اسـت كه بعد از بيدار شدن به ذهن شـما خطور مي كند - و حتي چندين بار روياي او را ديده ايد، عاشق شده ايد

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخت پار بر موج رها رها رها من

زمن هر آنکه او دور

چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ستاره ها نهفتند در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

هوای گریه با من

ستاره ها نهفتند در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

هوای گریه با من

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

هوای گریه با من

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخت پار بر موج رها رها رها من

زمن هر آنکه او دو

چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من
 

salam khobion che khabar

emrooz khayli delam gerefte bood

inghad dost dashtam ba ye nafar harf ezanam ke faghat khoda midone chi be rooze delam oumade

man mesle oun hayi nistam ke ashegh sham o eshgham tarkam karde bashe o alan bekham ghambarak  begiram na kash ashegh shode boodam kash eshgham tarkam karde bood kash yeki bood harf mizadam

kash mishod begam cheme

\khayli delam gerefte oun ghad ke delam mikhad hamin alan zamin baz she o beram tosh o dege dar nayam

shayad in akharin ari bashe ke dige up mikonam shayad dige hich vaght on nasham up nakonam

vali in web o khayli dost daram khayli behem aramesh mide khayli vaghtha jeye khaliye khayliha ro baaram por mikone ddeltangihamo por mikone

man emrooz ye tasmime khayli jedi gereftam

ye tasmimi ke hame vase oun tasmim khayli fekr mikonan vqali man be done hich fekriii hame chizo entekhab kardam

kash mitonestam egam

kash mishood hame chiizo goft kash man  ...kash majoor naboodam

kash mishood hame chiiz kho b tamom she

khodam ham alan nemidonam chiii daram migam

mohem nist chon hishki in web o nemikhone

mesle hamishe hishki be ma sar nemizane

eshkali nadare vali man sabok misham bikheyal

khodahafez

shayad bara hamishe

ستاره ی من،نگاه کن:

ببین که کسی دغدغه های بزرگ قلب شکسته ی کوچکمان را

نمی داند! و باران همانگونه مغرورـ که بود ـروزهای افتابیمان را خراب

 می کند

و باران همانگونه سرد ـ که بود ـ نگاه ها را سرد تر می کند و قدم ها را

تند تر!

و اینجا کسی شکستنمان را زیر چرخه ی زندگی نمی بیند.

و انسانی حتی صدای فریاد ها و ضجه هایمان را نمی شنود.

ببین ستاره ی من!

ببین که کسی صدای خرد شدن لاله ها را زیر پا جدی نمی گیرد

ببین که این نا مردمان چه آسان ـ به سادگی شکستن یک قلب(؟!)

دروغ می گویند

خوب نگاه کن ستاره ی من!

اینجا کسی راست نمی گوید

و اینجا دروغ و غرور رسم آدم هاست!

اینجا تاوان عشق،تاوان مهر،تاوان دوست داشتن،فاصله ست

فاصله،درد و رنج

هیچکس نمی داند آنچه را که تو در دل داری و نمی فهمد

و هیچکس نمی بیند آنچه را که تو می بینی

ببین که یک عاشق اینجا چگونه می سوزاند

خراب می کند آنچه را که ساخته و لحظه یی بعد بی تفاوت از کنار

 آنچه سوزانده می گذرد

حتی دریغ از یک افسوس

او یک عاشق است

دروغ رسم عاشق های زمینی ست

شکستن رسم عاشق های زمینی ست

سوزاندن رسم عاشق های زمینی ست

و همیشه کسی هست که دنیایت را خراب کند

وهمیشه بارانی هست تا روزهای آفتابیت را خراب کند

همیشه،همیشه باران می آید اما کسی در باران نمی آید

و تو هرگز زیر باران به کسی نمی رسی

می بینی ستاره؟

اینجا حتی قصه ها هم دروغ می گویند

اینجا هر نگاهی هر لبخندی هر وجودی مشق دروغ است

همیشه کسی هست که آنچه را که ساختی ـبا دست هایش ـ

 خراب کند.

همیشه کسی هست که بشکند آنچه را که در وجود توست ـ قلبت را.

همیشه کسی هست که دلبسته ی شکستن تو باشد و عاشق

 خرد شدنت.

می بینی ستاره؟

دنیا جای ماندن نیست

همه ی زندگی دروغ است

و دروغ،خود زندگیست

دنیا جای ماندن نیست

و مرگ خوشترین سازی ست که غم هایم را در آن می نوازم.

غربت را

حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

کافیست

تا تو غریب شوی

داستان دو فرشته

یک شب دو فـرشته در خانه ی مرد ثروتمند رفتند و از او خواهش کردند که اجازه

دهـد شب را در منزل او سپـری کنند. خانواده مرد ثروتمـند بسیار نامهربان بودند.

روزها گذشت و گنجشك با خدا هيچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت " . مي ايد ، من تنها گوشي هستم كه غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي ام كه دردهايش را در خود نگه مي دارد و سر انجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست .

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند ، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

 " با من بگو از انچه سنگيني سينه توست ." گنجشك گفت " لانه كوچكي داشتم ، ارامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي ام . تو همان را هم از من گرفتي . اين توفان بي موقع چه بود ؟ چه مي خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود ؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد . فرشتگان همه سر به زير انداختند.

ما كه رفتيم  ولي  يادت  باشه  ديوونه  بوديم

واسه تو يه عمراسير،تو كنج اين خونه بوديم

ما كه رفتيم تو بمون با هر كي كه دوسش داري

با اوني كه پنهوني سر روي  شونش  مي ذاري

ما كه رفتيم ولي اين رسم  وفاداري  نبود

قصّه ي چشماي تو واسه ما تكراري نبود

ما كه رفتيم ولي خوب موندي سرقول وقرار

خوب رها  كردي  دستامو توي اول ِ بهار

ما كه رفتيم حالا تو مي موني و عشق ِ جديد

مي دونم چند روز ديگه مي شنوم جدا شُديد

ما كه رفتيم ولي مُزدِ دستاي ما اين نبود

دل ِ ما لايق ِ اين كه بندازيش زمين نبود

ما كه رفتيم ولي چشم  تو عجب نگاهي  داشت

جمله هاي پر ِ عشق ِ تو چه وعده هايي داشت

ما كه رفتيم وليكن قدرتو دونسته  بوديم

بيشترم خواسته بوديم ولي نتونسته بوديم

ما كه رفتيم تو برو دل بده دست ِ ديگري

به قول ِ حافظ ما هم داريم يه يار ِ سفري

ما كه رفتيم تو بشين زير ِنگاه ِعاشقش

آرزوم  اينه  فقط  تلف  نشه  دقايقش

ما كه رفتيم دل نديم ديگه به عشق ِ كاغذي

لااقل  مي اومدي  پيشم  ،  واسه  خدافظي